Olduğunu Zannettiğinden Daha Fazlasısın

 

Kimse ne yaşadığını tam olarak bilmeyecek. Ne hissettiğini, neler atlattığını ya da atlatamadığını bilemeyecekler.  Kendini anlatmayı deneyeceksin, tüm çırpınışlarını göstermeye çalışacak ve sessiz çığlıklarını, haykırışlarını duymalarını bekleyeceksin. Ama hayır bunu bazen hatta çoğunlukla  en yakınındakiler bile yapamayacak.  Etrafımızdaki insanlar- en yakınındakiler bile-  bizi belli kalıplar içine sokmak için yarışa girecekler. Bizim adımıza karar vermeye çalışacaklar. "sen yapamazsın" sözcükleri havada uçuşacak. Tabi sen hayatının iplerini eline almazsan...

Şu an çok kötü bir dönemden geçiyor olabilirsin. İnancın yokmuş gibi hissediyor olabilirsin. Amaçlarını yitirmiş gibi hissediyor da olabilirsin. Tüm bunları hissederken unuttuğun çok önemli detaylar var. Öncelikle kendine şu soruları sor: 

 Bunca zaman buralara gelmek için verdiğin emekler boşuna mıydı? 

Kurduğun hayaller önemsiz miydi? 

Ve en önemlisi sen! Sen bunca şeye karşı dik durduktan sonra şimdi yıkılacak kadar güçsüz müsün? 

Şunu kabullenmeyi hep unutuyoruz. Geçmişte de hayatımızda kötü şeyler oldu, şimdi de oluyor, bundan sonra da olacak. Bundan bir yıl önceki halimizle aynı değiliz. Bir yıl sonra da şu an olduğumuz kişiden farklı olacağız. Biraz geriye dönüp bir yıl önce yaşadığımız o kötü şeylere bakalım. O zamanlar bize dünyanın sonuymuş gibi hissettiren şeylere... Şimdi onların hayatımızdaki yeri ne? Şu an hissettiklerimizin bir yıl sonra hayatımızda ne etkisi olacak? 

Etrafımızdaki kişilerin bizi aşağıya çektikleri yetmiyormuş gibi bir de biz kendimizi aşağıya çekiyoruz. Bir türlü öğrenemedik yaşadıklarımızla yan yana yürümeyi. Yaptığımız tek şey yaşadıklarımızı sırtımıza bindirip onları bir kambur haline getirmek. İşte böyle böyle geçmişe odaklanıp, ânı yaşayamayıp geleceğimizi şekillendiremiyoruz. Çünkü yaşadıklarımızdan ders almayı ve bu dersleri hayatımıza uygulamayı bilmiyoruz. 

İşte bu kamburu artık sırtımızdan atmanın vakti geldi. O kambur sensin. Senin yaşadıkların, senin hayal kırıklıkların, yorgunlukların. O kamburu sırtından at ve elinden tut. Kendinin elinden tut... Aynaya bak. O kişinin seni getirmiş olduğu şu anki haline bak. O her şeyi aşmış, dimdik duran haline... ve seni bu hale getiren, elinden tutmuş haline teşekkür et. Ve bugün öyle şeyler yap ki, öyle çabalar ver ki gelecekteki halin şimdiki halinin elinden tutup sana  teşekkür etsin. Şu an çabalamak, ayakta durmak, savaşmak sana zor gelebilir. Ama unutma ki bunu yaparken yaşayacağın zorluk yapmadığında yaşayacağın pişmanlıktan daha az can yakıyor. Olduğunu ya da olmadığını zannettiğinden daha güçlüsün. O gücü bul, kendini bul ve sahip çık. 

Yanında sandığın, gitmez dediğin herkes bir gün gidebilir. Hiç ummadık bir anda hiç beklemediğin biri seni anlayabilir. Hayat böyledir. Ne zaman karşına ne çıkartır ya da senden ne götürür bilemeyiz. Belki de emin olabileceğimiz tek şey kendimize sahip olduğumuzdur. Evet etrafımızdaki insanlar gidebilir, tüm varlıklarımızı kaybedebilir ve şu koca dünyanın kalabalığında yapayalnız kalabiliriz. Ama böyle bir bitmişliğin içinde bile sahip olduğun tek şey kendinsindir. O yüzden kendini sakın kaybetme. Mutluluğu çoğu zaman etrafındaki insanlarda, varlıklarda arayacaksın. Ama olur da bir gün bu bitmişliğin içine düşersen asıl mutluluğun kendi içinde olduğunu, asıl gücü yaslandığın dağlarda değil kendi içinde barındırdığını sakın unutma... 

                                                                                   

                                                                                           VOLPE